Martha Graham ประวัติMartha Graham รวมคลิป clip martha graham
English version
Martha Graham (May 11, 1894 – April 1, 1991) was an American dancer choreographer regarded as one of the foremost pioneers of modern dance, whose influence on dance can be compared to the influence Stravinsky had on music, Picasso had on the visual arts, or Frank Lloyd Wright had on architecture. Graham was a galvanizing performer, a choreographer of astounding moves. She invented a new language of movement, and used it to reveal the passion, the rage and the ecstasy common to human experience. She danced and choreographed for over seventy years, and during that time was the first dancer ever to perform at The White House, the first dancer ever to travel abroad as a cultural ambassador, and the first dancer ever to receive the highest civilian award of the USA: the Medal of Freedom. In her lifetime she received honors ranging from the key to the City of Paris to Japan's Imperial Order of the Precious Crown. She said, "I have spent all my life with dance and being a dancer. It's permitting life to use you in a very intense way. Sometimes it is not pleasant. Sometimes it is fearful. But nevertheless it is inevitable."
Martha Graham was born in Pittsburgh, Pennsylvania in 1894. Her father George Graham was what in the Victorian era was known as an "alienist," an early form of Psychiatry. The Grahams were strict Presbyterians. Dr. Graham was a third generation American of Irish descent and her mother Jane Beers was a tenth generation descendant of Puritan Miles Standish. With a physician's salary, the Grahams had a high standard of living. Dr. Graham often brought home to his wife strawberries in the dead of winter when they were very exotic and difficult to come by. Martha was strongly discouraged from considering any career in the performing arts.
In 1925, Martha was employed at the George Eastman School of Design where Rouben Mamoulian was head of the School of Drama. Among other performances, together they produced a short two color film called The Flute of Krishna, featuring Eastman students. Mamoulian left Eastman shortly thereafter and Graham chose to leave also, even though she was asked to stay on.
In 1926, the Martha Graham Center of Contemporary Dance was established. One of her students was heiress Bethsabée de Rothschild with whom she became close friends. When Rothschild moved to Israel and established the Batsheva Dance Company in 1965, Graham became the company's first director. In 1936, Graham made her defining work, "Chronicle", which signaled the beginning of a new era in contemporary dance. The dance brought serious issues to the stage for the general public in a dramatic manner. Influenced by the Wall Street Crash, the Great Depression and the Spanish Civil War, it focused on depression and isolation, reflected in the dark nature of both the set and costumes.
Her largest-scale work, the evening-length Clytemnestra, was created in 1958, and features a score by the Egyptian-born composer Halim El-Dabh. She also collaborated with composers including Aaron Copland, such as on Appalachian Spring, Louis Horst, Samuel Barber, William Schuman, Carlos Surinach, Norman Dello Joio, and Gian Carlo Menotti.[2] Graham's mother died in Santa Barbara in 1958. Her oldest friend and musical collaborator Louis Horst died in 1964. She said of Horst "His sympathy and understanding, but primarily his faith, gave me a landscape to move in. Without it, I should certainly have been lost." Graham's lighting designer Jean Rosenthal died of cancer in 1967.
Graham's dance style is based upon contraction and release of the body. She despised the term "modern dance" and preferred "contemporary dance." She thought the concept of what was "modern" was constantly changing and was thus inexact as a definition.
For a majority of her life Graham resisted the recording of her dances and would not allow them to be filmed or photographed. She believed the performances should exist only live on the stage and in no other form. At one point she even burned volumes of her diaries and notes to prevent them from being seen. There were a few notable exceptions. For example, she worked on a limited basis with still photographers, Imogen Cunningham in the 1930s, and Barbara Morgan in the 1940s. Graham considered Philippe Halsman's photographs of "Dark Meadows" the most complete photographic record of any of her dances. Halsman also photographed in the 1940s: "Letter to the World", "Cave of the Heart", "Night Journey" and "Every Soul is a Circus." In later years her thinking on the matter evolved and others convinced her to let them recreate some of what was lost.
Graham started her career at an age that was considered late for a dancer. She was still dancing by the late 1960s, and turned increasingly to alcohol to soothe her own despair at her declining body.[citation needed] Her works from this era included roles for herself which were more acted than danced and relied on the movement of the company dancing around her. Graham's love of dance was so profound that she refused to leave the stage despite critics who said she was past her prime. When the chorus of critics grew too loud, Graham finally left the stage.[citation needed]
In her biography Martha Agnes de Mille cites Graham's last performance as the evening of May 25, 1968 in a 'Time of Snow'. But in A Dancer's Life biographer Russell Freedman lists the year of Graham's final performance as 1969. In her 1991 autobiography Blood Memory Graham herself lists her final performance as her 1970 appearance in "Cortege of Eagles" when she was 76 years old.
Those who had the privilege of seeing her perform in her prime have attested to her precision, form and mesmerizing brilliance as a dancer on stage. Though she is arguably one of the most important choreographers in the history of dance (and perhaps one of the most important artists of the 20th century) she always said that she preferred to be known and remembered as a dancer. In the years that followed her departure from the stage Graham sank into a deep depression fueled by views from the wings of young dancers performing many of the dances she had choreographed for herself and her former husband Erick Hawkins. Graham's health declined precipitously as she abused alcohol to numb her pain. In Blood Memory she wrote:
It wasn't until years after I had relinquished a ballet that I could bear to watch someone else dance it. I believe in never looking back, never indulging in nostalgia, or reminiscing. Yet how can you avoid it when you look on stage and see a dancer made up to look as you did thirty years ago, dancing a ballet you created with someone you were then deeply in love with, your husband? I think that is a circle of hell Dante omitted.
[When I stopped dancing] I had lost my will to live. I stayed home alone, ate very little, and drank too much and brooded. My face was ruined, and people say I looked odd, which I agreed with. Finally my system just gave in. I was in the hospital for a long time, much of it in a coma.
Graham not only survived her hospital stay but she rallied. In 1972 she quit drinking, returned to her studio, reorganized her company and went on to choreograph ten new ballets and many revivals. Her last completed ballet was 1990's Maple Leaf Rag.
She was awarded the Presidential Medal of Freedom in 1976 by President Gerald Ford (the First Lady Betty Ford had danced with Graham in her youth).
Graham choreographed until her death in New York city from pneumonia in 1991 at the age of 96. She was cremated, and her ashes were spread over the Sangre de Cristo Mountains in northern New Mexico.
In 1998, Time listed her as the "Dancer of the Century" and as one of the most important people of the 20th century.
The most requested dance materials at the New York Public Library have to do with the work of Martha Graham.
Graham was inducted into the National Museum of Dance C.V. Whitney Hall of Fame in 1987.
credit:en.wikipedia.org/wiki/Martha_Graham
ในยุคสมัยต่อมาได้เกิดแบบแผนของการเต้นแบบโมเดิร์นแดนซ์ ที่กลายเป็นแบบฝึกหัดทางกายภาพเพื่อให้นักเต้นมีเทคนิคพิเศษในการเต้นรำ และได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายใช้เป็นแบบอย่างในการเรียน-การสอนมาจนถึง ปัจจุบันนี้ โดยมีนักเต้นและผู้ออกแบบท่าเต้น คือ มาร์ธา เกรแฮม ( Martha Graham ) มาร์ธา จบการศึกษาจากโรงเรียนสอนเต้นรำที่ชื่อว่าเดนิสชอว์ ( Denisshaw ) จัดตั้งโดย รู๊ท เซนต์ เดนิส ( Ruth St. Denis )และสามีนักเต้นรำของเธอ เท็ด ชอว์ ( Ted Shawn )ซึ่งเป็นชาวอเมริกัน ในปี ค.ศ. 1914 ที่เมืองซานตา บาบารา รัฐแคลิฟอร์เนีย
มาร์ธาเกิดในมลรัฐเพนซิลวาเนีย ในครอบครัวของผู้ที่เคร่งในศาสนาคริสต์ฝ่าย โปรแตสแตนต์ ซึ่งใช้การปกครองโดยพระที่มีสมณศักดิ์เท่ากันหมดและเป็นผู้ที่เคร่งศาสนาใน แบบเดียวกันกับคนอังกฤษ ที่ไม่เห็นด้วยกับวิธีการของศาสนาทางราชการในสมัยพระนางเจ้าอลิซาเบธที่ 1 ครอบครัวของเธอจึงได้ย้ายมาที่อเมริกา สิ่งนี้เป็นผลสะท้อนเอาความเข้มงวด ความเคร่งขรึมแสดงออกมาในงานของเธอ ความขัดแย้งระหว่างการรับผิดชอบชั่วดี กับความปรารถนาในอารมณ์แฝงอยู่ในงานหลายชิ้นของเธอ เธอได้สอดแทรกเอาอารมณ์ของความร้ายกาจอย่างขมขื่นกับการสะกดกลั้นความรู้สึก อันเกี่ยวข้องในลัทธิความเชื่อส่วนตัวของเธอไว้ในงานของเธออย่างแยบยล และที่สำคัญเธอยังได้พยายามแสดงให้คนดูเห็นหรือบอกความในใจถึงเรื่องจริงใน ชีวิตของเธอให้ปรากฏออกมาในงาน ซึ่งพ่อของเธอได้ให้คำยืนยันว่าเธอได้กระทำเช่นนี้ต่อเนื่องมาตั้งแต่เด็ก แล้ว
มาร์ธา มีความสนใจในการเต้นรำมาโดยตลอดและมีความตั้งใจว่า จะยึดการเต้นรำเป็นอาชีพ เมื่อเธอได้เห็นการแสดงของ รู๊ท เธอจึงสมัตรเข้าเรียนในโรงเรียนสอนเต้นรำของรู๊ททันทีในปี ค.ศ. 1916 ที่โรงเรียนแห่งนี้มีความพิเศษนอกเหนือจากโรงเรียนเต้นรำอื่น ๆ ในเวลานั้นคือมีการนำเอาวัฒนธรรมจากประเทศอื่น ๆ มาผสมผสานให้ออกมามีลักษณะร่วมสมัย เช่นนำสไตล์การเคลื่อนไหว ของ อียิปต์ และ อินเดียมาประยุกต์ให้เป็นท่าทางที่ร่วมสมัย และยังสอนรูปแบบการเต้นทั้งแบบเก่า และใหม่ผสมผสานกัน
มาร์ธาใช้เวลาศึกษาการเต้นรำในโรงเรียนเดนิสชอว์แห่งนี้เป็นเวลา 5 ปี จากนั้นเธอจึงหารูปแบบใหม่ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากการเรียนที่โรงเรียนเดนิ สชอว์ สร้างสรรค์ให้เป็นรูปแบบการเต้นของเธอเอง เธอได้พัฒนาสไตล์ของเธอเองมาจนถึงจุดหนึ่งที่เธอได้ค้นพบเทคนิค”การยืด” และ “การหด”กล้ามเนื้อ (Contraction and Release ) หลังจากที่เธอได้ตั้งคณะและตระเวนเปิดการแสดงไปทั่วแล้ว ในปี ค.ศ. 1927 เธอได้เปิดโรงเรียนสอนเต้นรำร่วมสมัยของเธอพร้อม ๆ ไปกับคณะการแสดงของเธอซึ่งมีผลงานการแสดงออกมาอย่างต่อเนื่อง
มาร์ธา เกรแฮม เป็นผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่มีบทบาทสำคัญยิ่งต่อประวัติศาสตร์โมเดิร์นแดนซ์ แม้มาร์ธาจะเสียชีวิตไปแล้วแต่คณะการแสดงของเธอก็ยังเปิดการแสดงต่อมา ก่อนที่จะปิดตัวลงไปกลายเป็นประวัติศาสตร์ ท่ามกลางความเสียดายของคนทั่วโลก แต่ผลงานของเธอได้ถูกนำไปเผยแพร่อย่างต่อเนื่องมาจนทุกวันนี้โดยเหล่าลูก ศิษย์ของเธอ และศิลปินเหล่านั้นก็ยังคงใช้วิธีการสอนที่ได้ร่ำเรียนมากับเธอต่อมาอีกด้วย เช่น เมิร์ส คันนิ่งแฮม, อีริค ฮอคกินส์, แอนนา ซากาโลว์, พอล เทลเลอร์ หรือแม้แต่นักร้องเพลงป๊อปยอดนิยมของสหรัฐอเมริกาอย่าง มาดอนน่าก็ยังเคยเป็นลูกศิษย์ของมาร์ธา เกรแฮมอยู่ช่วงระยะเวลาหนึ่งก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็นนักร้องยอดนิยมในภายหลัง มาดอนน่าเคยกล่าวว่า ช่วงเวลาที่ได้อยู่ในคณะเต้นรำของมาร์ธา เกรแฮมเป็นช่วงเวลาที่เธอได้เรียนรู้ถึงระเบียบวินัย และสมาธิในการเคลื่อนไหว ซึ่งเธอได้นำสิ่งที่เธอศึกษามาแสดงออกถึงปรัชญาแห่งการเคลื่อนไหวในการแสดง คอนเสิร์ตของเธอได้เป็นอย่างดีการเต้นในรูปแบบโมเดิร์นแดนซ์ ในประเทศสหรัฐอเมริกานั้น ได้มีการสร้างรูปแบบใหม่ ๆ ขึ้นอยู่ตลอดเวลา ในลักษณะของการทดลอง การนำเสนอแนวคิดใหม่ เทคนิคใหม่ เพื่อให้มีรูปแบบการแสดงที่แปลกใหม่อยู่เสมอ
รวมคลิป clip martha graham
